Lewa strona polskiej sceny politycznej z Grzegorzem Napieralskim na czele, rośnie w potęgę po wyborach. O względy „czerwonej królewny” ubiega się głównie Bronisław Komorowski z zapleczem. A co z Kaczyńskim? Ano Kaczyński zaczyna prostować słownik PiS owski z czasów rządów tejże partii i tak komuchów zamienia na ładniej brzmiącą lewicę...

W posunięciach kampanii drugoturowej liczę na mądrość Napieralskiego (chociaż odpadł) a nie przebiegłość polityczną podyktowaną chciwością w perspektywie zbliżających się wyborów parlamentarnych. Pan Grzegorz nie powinien łączyć się, ani nawoływać elektoratu do współpracy z żadnym z powyższych startujących. Jeśli lewicy uda się zachować względną autonomię to w wyborach parlamentarnych będzie silną stroną konkurującą z dominującymi partiami (PO i PiS). Chociaż bardziej mi na prawo to uważam, że w przypadku podziału politycznego w Polsce musi być dość mocna, niezależna lewicowa kontrpartia, która studzić będzie zapały prawicowych "wariacji".

Gdy podczas kampanii wyborczej, Komorowskiego poparł największy „bankrut” (tuż po Milerze) starego, postkomunistycznego skrzydła SLD, Włodzimierz Cimoszewicz, jasne stało się, że Platforma „brzytwy się łapie”. Nie jestem jedynym krzewicielem tej tezy i zapewne znalazło się sporo zniesmaczonych wyborców, którzy krzyżyka na kandydata PO nie stracili (a się wahali). Jeśli Komorowski z „wąsikowym” uśmiechem na twarzy dalej będzie się bratać z personami pokroju Cimoszewicza to Kaczyński ma ogromne szanse na wygraną, o ile sam nie zacznie się „miziać” w podobnym stylu.

Jeśli wynik wyborczy Napieralskiego przełoży się na wybory do parlamentu to lewica ma pewną koalicję (ogromna porażka Pawlaka ma w tym przypadku wielkie znaczenie).